Ida Vos - Slaapliedje voor een vergeten kindje

welterusten kindje
in de volle kuil
sluit je oogjes
nu maar even

dan hoef je
het dreunen
van het zand
dat je voor
eeuwig toedekt
niet levend
te beleven

Het gedicht "Slaapliedje voor een vergeten kindje", van de onlangs overleden Ida Vos is verschenen in "Vijfendertig tranen". Het gaat in de bundel begeleid van de volgende tekst:

"Vooral in Oost-Europa werden duizenden mensen tegelijk geëxecuteerd en in massagraven geworpen. Voor de moordenaars was het geen bezwaar, mensen die niet meteen dood waren, toch te begraven . . ."

In het voorwoord van de vijfde druk uit 1980 schrijft Ida Vos:

"Er was eens . . .

Deze drie woorden vormen meestal het begin van een sprookje.
Deze drie woorden vormen ook het begin van de inleiding bij deze nieuwe herdruk van mijn bundel "vijfendertig tranen".
Wat was is niet meer!
Tot 1975, het jaar waarin de eerste druk van deze bundel verscheen, was het mij onmogelijk te praten over mijzelf en mijn vier en dertig klasgenootjes, die u hierboven ziet. Van deze vijf en dertig kinderen mochten slechts vier volwassen worden.

In Centrum '45 in Oegstgeest veranderde mijn zwijgen in spreken in de vorm zoals u die nu in handen hebt. Dit "spreken" bied ik u aan. Ik maak u deelgenoot van mijn spreken over hen die tot zwijgen werden gebracht in de jaren '40-'45.
Ik vraag u met mij mee te gaan. Ik dank u voor dit meegaan, want gemakkelijk is het niet.

uit de echoput
van het verleden klinken
zes miljoen stemmen
Ik hoor ze nog iedere dag."