Oeke Kruythof - Oorlogskinderen

Vannacht
denk ik aan die moeder
en haar angstig huilend kind
waaraan ze maar niet uit kan
leggen, waarom de aarde
trilt en de sirenes loeien
waarom er reuzen donderstappen
door de lucht en hun verhaal
geen spannend sprookje, maar
louter heuse harde oorlog is-

vannacht
denk ik aan die moeder
en - plots ben ík dit kind
dat angstig in de kelder
op een emmer zit, de aarde
trilt en de sirenes loeien
bommen donderdreunen door
de lucht, ruiten rinkelen
en moeder-

zij houdt mij vast en bidt-

Oeke Kruythof (1938) publiceert sinds 1991 poëzie.
‘Woordvensters op mijn werkelijkheid’ –noemt zij haar gedichten bij voorkeur. De werkelijkheid, die zich voordoet in het leven van alledag in al zijn facetten én de ‘innerlijke’ werkelijkheid. De inspiratiebron voor dit laatstgenoemde aspect vindt zij o.a. in de mystieke geschriften van de Westerse en Oosterse Kerk, alsmede in de teksten van de byzantijnse liturgie.


Dit gedicht is geschreven n.a.v. de luchtaanvallen op Irak, december 1998, waarbij zij zich haar eigen kinderjaren herinnert tijdens de tweede wereldoorlog.